Warto odwiedzić

Archidiecezja Katowice

Centrum Jana Pawła II


Sanktuarium Bożego Miłosierdzia

Caritas Katowice

Jasna Góra

 

Psałterz Maryi

 

Modlitwa w drodze

pogrzeby

Po naszymu

WINSZOWANI !!

Miejsce pod stromkiym narychtowane

we izbie wonio jodłym i sianym.

Hołda piernikow, makowki, moczka,

kapry, kapusta talyrz do Gościa

Gwiozdka już widać! - dziecka wołajom

I Dziecionteczka durch wyglondajom.

One zaś przidzie i jak co roku

niech do kożdymu radość i pokoj!

 

 

Przi żłobeczku pastuszki z darami klynkajom.

Dzieciontku piyknie grajom a śpiywajom.

A One nom niesie z Nieba pozdrowiyni,

niech sie darzy we izbach na polach i w siyni!

NowyRok, kery przidzie niesie radość wielko

starzikom i młodym, syneczkom i frelkom!

 

Chodziyło Dzieciontko po świecie, radości szukało

znodło jom u Ślonzokow, wieczerzać zostało.

Przeca radość dzielono mnoży sie stokrotnie,

a troski dzielone - tracom bezpowrotnie

Toż sie dzielymy uciechom na tyn Nowy Rok,

Coby z łaskom Boskom stawiać kożdy krok.

Nadzieje też nie traćcie, bo ona trwo wiecznie

i pozwoli przetwać zgryzoty bezpiecznie !

 

Jak kożdego roku Dzieciontko sie rodzi

utropa sie traci a radość przichodzi!

Weselcie sie s nami, przi żłobku klynkejcie,

nadzieja i pokoj w Nowym Roku miyjcie!

 

 

Wspomniyni z dzieciństwa

 

Jak kożdego roku radujymy sie na Gody – Świyntowani narodzynio Boga w małym Dzieciontku.

Szykujymy nie yno ciała, ale i dusze. Chodzymy dziynnie z lampionami na Roraty, śpiywomy adwyntowe pieśni wieczor przi roratnich świczkach i szykujymy swoi dusze na Boże Narodzyni.

 

Staromy sie, żeby naszykować piykno betlyjka, pucujymy figurki i ukłodomy kożdego roku inakszo  stajynka, a w nij dzieciontko z Jozefym i Maryjom. Dziecka wyszczigujom gwiozdki z kolorowego popioru, robiom koszyczki, klejom lańcuchy i owijajom orzechy w roztomańte pozłotki.

 

We spiżarce stojom krałzy z kompotami z wieprzek, śliwek i podzimek, w miyszkach łuskany groch, mak, odubane ze szupow orzechy i inaksze dobroci. U Majzla mama kupiyła piernik na moczka, Piekymy roztomańte pierniczki i chowiymy ich do biksow, co by się przeleżały.

 

Kapry jeszcze we stowku pływajom, zimioki som w piewnicy a kiszono kapusta w beczce. Wieczor, jak dziecka spiom, to mama hekluje abo sztrykuje gyszynki, kere potym Dzieciontko prziniesie pod stromek: fusekle tatowi, cwiterek siostrze i ciepłe czopki z bomblom bracikom.

Stromek - piykny świyrk abo jedliczka bydom stroić dziecka bez wadzynio sie we wilijo rano, a mama we spokoju bydzie warzić, piyc kapry i szykować makowki.

Na stole przikrytym biołom serwetom leżom: siano, opłatki, piniondz, różaniec i Pismo Świynte, w rogu stoi snopek obilo, a wieczerzomy na nojlepszych talyrzach, jak yno sie na niebie pokoże piyrszo gwiozdka.

Przed pastyrkom pośpiywomy kolyndy i w kopnym śniygu pójdymy do kościoła powitać Nowonarodzonego.

A jak zaśpiywo głośno cołki kościoł,to sie aż wieża bydzie trzonsła.

 

Miejsce pod stromkiym narychtowane

we izbie wonio jodłym i sianym.

Hołda piernikow, makowki, moczka,

kapry, kapusta talyrz do Gościa

Gwiozdka już widać! - dziecka wołajom

I Dziecionteczka durch wyglondajom.

One zaś przidzie i jak co roku

niech do kożdymu radość i pokoj!

 

Powitani nowego Farorza Józefa Majwalda.

 

Witomy Wos piyknie na Wilchwach. Od dzisio bydziecie jako ojciec Abraham posłany do Ziymie Obiecanej. Witajom Wos wszystki Wilchwianioki – od małych dzieciontek w zegłowkach, do nimocnych starek i starzikow we słosznym wieku. Od bajtli z przedszkola i szkolorzy z naszej szkoły, do sztudyntow, młodych i starych, kerzi przidom dzisio na inkszo mszo.

Niesymy koszyk, a w nim świyży chlyb, mlyko i miod, żeby było tak, jako stoi we Piśmie Świyntym, niech Wilchwy bydom jako ta kraina mlykiym i miodym płynonco.

Dzielymy sie kyjzom, jajcami i swojskim syrym od kozow. Tykyj som roztomańte zieliny na tyj: miynta na szmak i na żołondek, dziurawiec, aronia na serce i melisa, jak Was parafiany znerwujom. Mocie też pora krauzow z wieprzkami i świyntojankami na śniodani i zaft z winogron ku obiedzie, kiszone łogorki, tomaty prosto z krzokow, czosnek i cebula, a to je wszystko swojski, zdrowe, bo urosło na Wilchwach.

Nie wiymy, czy Wilchwy zasłużyły na miano „ziymie obiecanej”, ale momy ta nadzieja, że „Pan stawio nasze stopy na skale i umocnio nasze kroki”, czego Wom piyknie winszujymy!

 

 

 

 

Witejcie w doma!

 

 

 

TEKSTY Z KATEDRY NA BARBÓRKA 2014 R

Teksty - wykonanie Antek i Ania Galwas

 

Tekst Antka z Katedry 7-12-2014:

 

Prastarziki

 

Nazywom się Antek i łopowiym o rowniokach moigo prastarzika Edusia, kerzi się urodziyli przeszło 100 lot tymu i łod szternostego roku życio robiyli na grubie. To były twarde chłopy i dużo w życiu wystoli.

 

Pszoli grubskij robocie trocha z wyrachowanio, bo życi ś niom było ciynżki. Z Wilchwow do Niewiadomio jeździyli kołami abo szłapali piechty. Dziepiyro krotko przed pyndzyjom se nikierzi naszporowali na moplika i gogle „Carrera”.

Za te lata sie musieli przibadać i do wartkij szole, co ich swoziyła na doł, do dłogigo chodzynio z karbitkom ku przodkowi, do ferdrowanio w niskich pokładach, sztyjc w hycu, marasie i butlu jak szczylali. Przeważnie romplowały maszyny, inkszym razym przezywoł i szpetnie przeklinoł zmierzły sztajger.

 

Jak na gruby zaczli przijyżdżać młode werbusy z cołkij Polski, to ich trzabyło nauczyć godać i robić po naszymu, a po piyńć razy kożdymu klarować, żeby z tych wylynkanych borokow i cielepow, co młotka od pyrlika nie rozróżniajom -  porzondnych bergmonow zrobić!

Ale przeca roz za czas szykowne piniondze za to dostowali, kartki na flaps, wongli, a nikedy i klocek du dom przismyczyli, żeby baba miała z czego łogiyń skłodać.

 

Na Barborka mieli wolne, niejedyn, jak sie szumnie wyblyk w swoj paradny ancug i czako z piórami to boł As!

Na akadymii ku „czci” dostowali papiorzane diplomy i zieleźne medale. Łorkiestra grubsko grała zicpolki. Chłopy pojadły se grzotego wosztu ze zymftym, ku tymu żymła i kufka piwa. Za 25 lot roboty na grubie sie trefioł taki zygarek na kecie.(pokazuje zegarek)

 

Yno na starość zdrowio już ni mieli – pluca zeżrane od pylice, nie dosłyszeli, a na puklu ciynżoru przibywało. Nikerym Gruba życi darowała, bo nie musieli isć za Niymca na wojna, inkszym życi zebrała, bo ich wongli zasuło abo jaki wybuch zabioł.

 

Za to wielko familijo to była siyła, co dowała żyć, bo przeca błogosławione rynce, jak ich je wiyncy. Bergmon pszoł swoij ślubnej tak, że łoddowoł nij cołki geltag, a ona skuli tego pszocio niechała mu dycko trocha kotlokow na sznuptabaka abo cygarety.

 

Dziecek mieli keś dużo, żeby rod nie wyginoł, a na starość - mioł kery ło starziki i starki zadbać, bo z tymi pyndzyjami i kartkowym wonglym roztomańcie i dzisio bywo. Siodali z fajfkom na ryczce, na klin brali wnuki i rozprowiali roztomańte bery.

 

Bez toż dzisio mo tu kery stoć i godać, bo keby nie łoni, to ślonskij godki i tradycje by już downo nie było.

 

Bog zapłać.

 

Tekst Ani z Katedry:

 

Na Barborka

 

Gornik czorne wongli wydobywo

na grubach ludziom groszek sprzedujom

A nikedy flotu i mułu z płoczki

abo orzecha do miechow nasujom.

 

Cudow wiynkszych dzisio potrzebuje

Ślonsk i gruby pospoł z bergmonami

Rzykać trzeba – bez toż dzisio

Arcybiskup Wiktor je tu s nami

 

Na kożdo szychta nom pobłogosławioł,

Co by robota aż w rynkach gorała!

I żeby żodno ślonsko familijo

nigdy w życiu głodu nie zaznała!

 

A i Ponboczek nom dycko pomoże

Yno muszymy sami sie go trzimać !

Bo przi Nimu ani kryzys ni ma straszny

Ś Nim przi ślonskim wonglu bydzie ciepło zima!

 

Bog zapłać!

 

 


 

 

 

 

Powinszowania na urodziny Ks. Adama 14.06.2014.r.

Kapelon Adam w urodziny siednoł se na stołek
a rok wartko przeszoł bez niejedyn chambołek
Roz poł klasy nie umiało sześciu prowd wiary
a na schola keryś zapomnioł nutow i gitary.
na komonijnej próbie łebki poklynkały krziwo
nie wiedzyom, że sie kerś na nich znerwowany dziwo!
Religio z jaroszkami i butel we szkole, 
a we piontek ministranty mu wbiyły trzi gole!
Były radości pisane ksiyndzowi kożdymu:
dziynnie słożba Ponboczkowi miłymu.
Uciecha, ze szkolorzy, co sie już nie wadzom
i zło od dobrego odróżnić poradzom.
Łaski darowane darmo, piykny świat z gorami
swojski Wilchwy i piykne niebo nad gwiozdami.
I ta Nadzieja wielko, że choć czas ucieko,
to na kożdego  przeca Życi Wieczne czeko!
 

Ewelina Galwas

 


 

Tegoroczny wierszyk o rodzinie Galwasów z Wilchw (6 dziecek + mama i tata):

Przidzie w tym roku Dzieciontko?
Do maszkety czy łoblyczka ....?
Marysia erbła koźlontko,
Marcin, jak pyrtek - znojd ryczka.

Basia zaś gyszynk fest szumny:
To piyrsze w życiu szlynzuchy.
Antek miecz dostoł - je dumny,
Bo bydzie walczył z kopruchym.

Anula zegroda z domkiym
Z lukrowanego piernika.
Bernatka znojdła pod stromkiym
Rojbra - żywego kocika.

Znajom dziołszyska i synki
Tyn ślonski dogmat świonteczny:
Dzieciontko nosi gyszynki,
No ale yno dlo grzecznych!

Jak tu niy kochać Dzieciontka!
Mama tych sześciu boroków,
Poberała ło koźlontkach:
Została Ślonzokiym Roku.

Ps. Marcinowi ryczka służy do pucowanio zymbów.
A że je w rodzinie nojwiynkszy to na ni klynko.
Wszyskie te dziecka noleżom do jednyj familiji.
Nazywajom sie Galwas i miyszkajom na Wilchwach.
Majom 25 koziczków i 2 koty w tym Krupnioka.

 


 

Chodziyło Dzieciontko po świecie, radości szukało
znodło jom u Ślonzokow, wieczerzać zostało.
Przeca radość dzielono mnoży sie stokrotnie,
a troski dzielone - tracom bezpowrotnie
Toż sie dzielmy uciechom na tyn Nowy Rok, 
Coby z Łaskom Boskom stawiać kożdy krok.
Nadzieje też nie traćcie, bo ona trwo wiecznie

i pozwoli przetwać zgryzoty bezpiecznie
--
Pozdrawiam Ewelina i Jerzy Galwas z rodziną

 


 

Chlyb

We ślonskij familiji nie śmi brakować chleba. Jedne rynce na niego robiom, a inksze go błogosławiom i dzielom tak, żeby do kożdego stykło. Tyn kery go potym jy, se możno ani nie pomyśli, wiela Bożych darow je skryte w małym kraiczku. Je w nim cud śmierci ziorka, żeby ś niego wyrosło nowe życi i dało plon. Je moc słońca, deszczu, śniegu a wiatru, co poradzi ziorku dać siła do zmartwychwstanio, ale może też go na wieki wiekow niechać w ziymi, coby bezpotomnie uginyło. Je starani gospodorza wele pola przi oraczce, włoczyniu, siociu a wachowaniu, czy obilo chorobska abo chroboki nie tropiom. Je zaglondani na niebo, jak za dłogo padze abo za moc słońce grzeje i ciynżko robota we chycu przi żniwach i młocyniu. Idzie w kraiczku chleba wysłyszeć butel młyńskich kamiyni, co mielom szumne ziorka na dobro monka i powoniać zakwas, jak sie zarobione ciasto kisi w dziyrzce na chlyb. Jeszcze ciepły pecynek wonio piekarokiym i woło wszystkich ku stole, żeby se prziszli skosztować a pojeść. I nie trza do szczyńścio wiela – bajtlowi, co mu zymby idom – skorka do muldanio, starszymu skrowek, z kerego przodzi wydubie ostrzodka, a potym i tak cołki zjy. Inksi ukrejom se kraiczki, pomażom świyżo zdziałamym masłym, posolom i aż sie im oczy ku tymu śmiejom. Starzi pospominajom, jak to keś było, jak mama we sobota piykli chlyb w piekaroku we siyni i jako to była ciynżko robota od zasiotego na polu ziorka do kraiczka. Wszystko sami: sieczyni kosom, ubiyrani siyrpym za kośnikiym, stawiani kozłow, swożyni do stodoły na drabiniokach, młocyni cepami, mlyci na żarnach. Ciynżko robota, co odbiyro siła, ale poradzi dać jeszcze wiynkszo. I tyn szmak swojskigo chleba, co go już terozki ciynżko znojść. Ale on sie nie straci, podwiela sie familije bydom przi stole do kupy spotykać, dzielić chebym a Bogu dziynkować, że stworzoł taki piykny świat.

Ewelina Galwas

 


 

Na "Marszu dla Życia" powiedziała główne myśli tylko i raczej ogólnie. My zamieszczamy tekst w całości, tak jak był prezentowany w Radio Katowice na półfinałach konkursu "Po naszymu czyli po śląsku":

O Rodzinie

Witom wszystkich piyknie. Nazywom sie Ewelina Galwas, przijechałach z Wilchw i chca Wom opowiedzieć o rodzinie, bo łostatnio sie tela roztomańtych doradcow znodło, kerzi mondrujom, jako to mo być. Ci, o kerych rychtyk idzie majom za tela frasunkow w doma, potrzom swoij roboty, siedzom po cichu, i sie yno za głowa chytajom, co też sie w tym świecie wyrobio.

Bo dzisio je modne życi pospołu „na próba”, młodzi sie bojom ślubować, żeby „wolności” nie stracić. Nie widzom, że przeca i profity ze stanu małżyńskigo som, kaj ciynżor dzielony sie robi lekciejszy, a radość dzielono sie pomnożo.

Ale chodzom jeszcze kajś po świecie roztomańte dziołchy i synki, nie wiedzom, co im je pisane. Widzom sie kożdy dziyń, od małego, znajom z placu, ze szkoły, godajom ze sobom, błoznujom, robiom se na złość. I dziepiyro jak Ponboczek sie uśmiychnie, to posyło z nieba na ziymia anioła, coby napoczon młodym pomogać i kludzioł ich ku rodzinie. Mignie yno roz kajś miyndzy ludziami ta sama - a inakszo gymba i łoroz cołki świat tańcuje.

Chodzom potym tacy młodzi, trocha cielepiaci choby w lufcie, we kwiotkach, z łepami we chmurach, ale pod niebieskim paryzolym. Przodzi nieśmiało poczynajom se myśleć o życiu pospołu, możno o postawiyniu swojij chałupki ze zegrodkom. Z roztomańtymi nadziejami stowajom przi ołtorzu i se ślubujom. Z przisiyngi lepszy słyszom i rozumiom yno to, że „we zdrowiu, w doli, miłość, wierność, uczciwość….

I wsiodajom na karasol, yno nie wiedzom jeszcze, boroki, że sie ś niego z czasym może zrobić gepel, a życi, to je ciongnyci do kupy coroz ciynżejszego woza. Przodzi szarpiom opratami kożdy we swoja strona i uczom sie formonić. Jak sie im ta fora pora razy obuli, jak łoczy wypłaczom, to dziepiyro wtedy uwidzom tego swoigo anioła, kery pomoże podwinyć rynkowy, odmatłać opraty, poprawić chomonta, poukłodać na forze tak, coby sie trzimało wszystko w kupie i nie rozsuło.

Potym przibywo dziecek, a one - podle ludzkij godki - i tak dycko przichodzom na świat, abo za wczas, abo za nieskoro. A kożde małe, jak sie rodzi, to je inaksze i wartko poradzi zbulić cołki człowiecze planowani. Stawio wszystko na sprzyk, ale niesie pecynek chleba pod parzom. Potym je i stowani w nocy, opatrowani, sitani, przeblykani, schraniani graczek, marasu i wieczny butel.

Niejedyn roz by sie chciało uciyc kajś nazod, na swój plac, do starych bawiaczek, yno przeca sie nie godzi i je gańba!

Musi nikedy aż we krziżu zaszczypać, żeby uciecha była stokrotno, jak szkwoty poczynajom sie śmioć, heczeć, wyciongać rynce, deptać o dwóch nogach, dować kusku i sie przichlybiać.

Wiym, jako to bywo, bo my momy w doma takich rufijokow sześcioro. A kożdy, to je inakszo szerga. Jedyn poszkryfie ściana za dwiyrzami, drugi obtargo liści z kwiotka i przesuje ziymia z doniczki koczce do mlyka. Chcesz wypić kawa po połedniu i radia posłochać, a tu leci taki ze żabom na łopatce, coby i dziołcha dała kusku, i zamiyniyła w ksiyńcia, a ta ryczy, bo sie boji chrustawych żab.

Uczom sie te moi dziecka w roztomańtych szkołach, ćwiczom na instrumyntach, butlujom, wadzom sie o gupoty, co chwila keryś zaspi na autobus, abo zapomni nutow. Za to jak do kupy grajom i śpiywajom, to momy naprowda wesoło.

Yno nic ni ma tak, jako stoi we ksionżkach. Rosnom wartko taki wielki mondrale, sporujom, pyskujom, nic se nie dajom pedzieć, sami styrkajom pazury tam, kaj sie starsi spolyli i żodnego słochać nie chcom! Do jedzynio – piyrsi, do roboty –rozmańcie

A boroczek Anioł Stróż mo z kożdym dość utropy i sie musi fest nalotać.

Nie wiym, jako to z naszymi dzieckami bydzie we świecie, bo czas coroz warciejszy leci i ani się łobejrzymy, a zacznie ich wyciepować z chałupy za rajom, aż gniozdo puste zostanie.

Ale przeca mom nadzieja, że dycko bydom mieli kaj prziść ze swoimi biydami. Pogodać, pochwolić sie abo pochalatać na ciynżki życi. Posiodajom jako terozki w doma wele stoła do kupy i zaś bydom widzieć tego zarobionego anioła stróża i se spominać, to, co dycko starziki godały: „Bez Boga ani do proga”. Dziynkuja

Piosenka "Ślonsko Familijo":

Ślonsko familijo rada poświyntuje, W niedziela na kawa i kołocz z posypkom dycko czas znojduje

Spomino sie wtedy starzikow i starki Co ich nic nie smogło, choć utropa ciynżko dała sie we znaki.

Robiyli na polu, dziecka odchowali, Jedli żur, wodzionka, rolady roz za czas, a nie chalatali

Od małego bajtla gynsi paść musieli; Jedni do roboty a inksi do szkoły pod kympka chodziyli.

Na wieczor se dychli, a szumnie śpiywali, Z cołkom familijom za przeżyty dzionek Bogu dziynkowali.

Aż prziszła pyndzyjo, ciepłe laczki, deka, Ni ma łodpoczynku, bo zaś przidom wnuki, i bydzie uciecha

Oma zistom dzielom a opa bojajom Nie gorszom sie wcale, bo przeca starziki dycko wnukom przajom

Życi wartko leci, a z opiekom Boskom Bydymy sie dzierżeć cołkom familijom, nie domy sie troskom!

Ewelina Galwas

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O downych ślonskich postnych i wielkanocnych obyczajach

Piyrwej na Ślonsku post boł rychtyk wielki.
Jodło keś było proste ale,
cołki tyn czas nie jodało sie miynsa, we Popielec i wielki piontek to sie
ani nie maściyło.
We boncloku sie kisioł żur, potym sie go warzyło ze
zimiokami praje kożdy dziyń. Porzondni ludzie pościyli o chlebie a wodzie,
a yno dziecka mogły pić mlyko.
Ludzie myni godali, nie smykali sie po
muzykach i wysiadach, śpiywali yno postne pieśni.
We piątki łodprawiali
Droga Krziżowo a w niedziele śpiywali godzinki o Mynce Pańskij. Kożdo
niedziela mo swoja nazwa: 1 - sucho (chudo) 2. - głucho (tłusto ),
3. -
czorno, 4. - bioło (środopostno ) 5.- marzanno (marzanio) a 6. - palmiano
( kwietno ), wierzbowo

Do Wielkij Nocy trzabyło przirychtować swoja chałupa, dusza i ciało,
powymiatać z kontow stary maras, pajonczyny, pobiylić chałupa,
chlywy, na
polu porobić wszystko do Wielkij Środy, na kero godało sie „środa żurowo”.
Wtedy sie polyło „Judosza”:
stare śmieci, szkrobaczki i inksze chacharstwo
pozamiatane z placow.
Dwa abo 3 tydnie przed niedzielom Palmowym
trzabyło nazbiyrać gałynzi na
palma, coby sie piyknie rozwinyły.
Musi sie tam znojść najmyni siedym gałynzi, bo 7 boleści przeżywała
Najświyntszo Paniynka.
Kożdo chłabinka je ważno, lyska sie dowo skuli
tego, że tam kaj ona rośnie, to nigdy nie uderzi, choby fest grzmiało.

Wiyrzby oznaczajom zmartwychwstani nieśmiertelnej dusze, a z pecek z
kokocza robiom różańce, a kto go rzyko,
to cołki życi Jezusa i Maryje
rozważuje.
Kalina się dowo skuli tego, bo tak jak kiedyś Pon Jezus rod przebywał nad
rzykom
Jordan i Jeziorym Galilejskim, tak ona też rada rośnie nad stawami
i rzykami,
Piyknie rozwiniynte gałązki cześnie abo wiśnie,
to je pamiątka gałązek
palmowych kierymi witali Pana Jezusa jak wjyżdżoł do Jerozolimy
Bodziate wieprzki abo dziki róże z ponkami
som jak ciyrniowo korona. We
palmie mogom sie znojść: kalina, brzoska, balzam, jarzombek, maliny,
świyntojanki, dziki trześnie i wiśnie.
Przed palmowom niedzielom jak już
te gałynzie mają piyknie rozwinyte liści, to sie ich wionże do kupy fibom,
abo wiyrzbom we trzech miejscach
na pamiątka wiązanio Jezusa i jego
upadkow na drodze krziżowej.


--
Ewelina Galwas

 

 

 

Wawrzyńcowo Kaplica

Stawiali Wilchwianioki kaplica na kympce za familokami. Przodzi stanoł drzewiany wysoki krziż.
A zima na złosć była dłogo, srogo i zmarzło. Stare koksioki prziszły nazod do użytku, bo chłopy se w nich grzoli
i nic se z mrozu nie robiyli. Do malty suli pruszek, co by nie zamarzła, obuwali filcoki i oblykali na pukel kapsioki
a na głowy ciepłe czopki i sie zmierzłej zimie nie dali. Murowali hasiokami na akord i pastyrka była choby w Betlejym
- z fojerom i pod gwiozdami. Potym klupali przi dachu, mataczkowali przi rozmańtych rułkach, drotach i kachelkach,
a potym naokoło ukłodali kamiynie. Kożdy pomogoł jak umioł. Roz piykło słońce w hycu, inkszym razym deszcz
ich odganioł od roboty, ale to nic.Baby rzykały przi drzewianym krziżu i warzyły herbata, a chłopy,
jak kes na tej grubie, co jom już dzisio ni ma, robiyli na dwie szychty. Niejedyn odmłodnioł, choć by sie zdało,
że jak je na pyndzyji, to se może dać pokoj z robotom. Chocioż już nie te siyły ani lata, to dziepiyro terozki
niejedyn mioł czas przis pomoc wele budowy Koscioła. Na kożdego przidom taki chwile, że chce mieć bliży do Boga.
Ambona była zrobiono z koparki i snij Ksiondz dowoł swiadectwo.
Aż w piykno lipcowo sobota tako ciepło, jakby chciała wygrzoć tych, co marzli bez zima przi budowie,
przijechoł Biskup, piykno Kaplica poswiyncioł i by sie zdało, że sie cos skończyło a ale ni,
to je dziepiyro poczontek nowej drogi ku budowie Nowego Koscioła na Wilchwach.
Momy wszyscy wielko nadzieja, że to bydzie nowe zródło Wszelkich Łask.
Amyn
9/2011

Powinszowani na Abrahama do Ks. Stanisława Czempki



Jedni Abrahama swiyntujom w papuciach
Na leżance przed telewizorym
Drudzy bierom sie za nowo robota
I som bez toż do inkszych wzorym

Jak Abraham swoi życi odmiynioł
Wszystko niechoł i wandrowoł na starosć
Tak Ty fuk na koparka i ruszej
Na ta Twoja ziymia obiecano

Bier za muster wiara, jako mioł Abraham
Halangrować bydom parafiany
Aż na kympce zbudujymy koscioł
Rychtyk piykny, pospołu stawiany

Jak nie za rok, to za dwa abo i sztyry
Bosko łaska do Ci siła i twani
A Wawrzyniec Cie bydzie wachowoł
Nasza bydzie pomoc i rzykani.

Wilchwy 14-11-2009
Ewelina Galwas

Urodzinowe życzynia do Ks. Piotra 18-06-2009



Nasz Farorz jak Dobry Pastyrz
Kludzi owce ku wiecznej owczarnie
One za to cielepy se wolom
Chodzić same bele kaj popadnie.

Bo świat dzisio nas ciongnie do złego
Taki czas a my durch zalotani
To słochomy co yno nom pasuje
Za mało czasu zajmuje rzykani.

Ale styknie, że kajś blisko se stanie
Tako Jedna z kosom - nieprzekupno
Dziepiyro wtedy sie lepszy widzi
Jak to wszyscy za plewami gupnom.

Potym Farorz - ostatnio ostoja
musi cudze sumiynia sztelować
siedzieć dłogo we spowiedelnicy
za nas rzykać i Msze świynte łodprawiać.

Bogu dziynki, że je keryś taki
co właściwo nom droga pokoże
Bez pastyrza my som jak barany
niech mu dycko Duch świynty pomoże!

Te owieczki kere Go słochajom
Prziszły dzisio za niego porzykać
powinszować na urodziny
i w opieka Maryi Go oddać.

Niech we zdrowiu pożywo i w łasce
W kożdym dniu niech nadzieja Go budzi,
że te wszystki błyndne duszyczki
Mu sie udo do nieba zakludzić!

Hasełka i wierszyk ministrancki


Ministrant - kandydat:

Cingulum nikedy mo dużo roboty, jak nim przidzie wytrzepać kandydacki galoty.

Niejedyn prziszły ministrant do służby sie ćwiczoł za młodu, z biksy se robioł kadzidło i siana do niego nakłodoł.

Służba:

Przi czytaniach ministranty majom jynzyk pomatłany, a jak psalmy źle
śpiywajom, to sie psujom i organy.

Kery ministrant za nieskoro chodzi na swoi służyni tymu farorz ślubu nie
do i sie borok nie łożyni.

Jak już klynczysz kole dzwonkow, nie oglondej sie na boki, bo cie cylnie
od ołtorza kapelona wzrok głymboki.

Jak przi dzwonkach ministrant mo w uszach stopery, to borok nie wiy, czy
zadzwonioł jedyn roz czy sztyry.

Jak nowe organy wielki "Te deum" nom już zagrajom, ministranty bydom
dzwonić, aż myszy pouciekajom.

Jak ci rynce ściyrpnom na "Te deum" przi dzwoniyniu, to se pomyśl, że
technika nie wszystko we świecie zmiynio

Strój liturgiczny:

Ministrancko komża flekow mieć ni może - piere sie jom na rompli, a suszy
na dworze.

Musisz sie synku uczyć biglować, jak w gładkij komży chcesz posługować,
Bo jak je komża fest popuczono, to je od gańby gymba czerwono!

Ministrancki spodki wtedy rade sie matłajom, jak som synki zawalate,
nogami źle przebiyrajom.

Jak zakłodosz kragel, dowej pozor wielki, żebyś przikroł dobrze i od
spodka szelki !

Czas wolny ministranta:

Ministrant, co w gory idzie biere chleba dwa pecynki, a z zadnij kapsy
plecaka wystowajom woszt a szynki.

Jak ministrant na zegrodzie dłogo liści wygrabuje, to grzibow zdrowych
nazbiyro i grabie farski popsuje.

Jak sie ministranci na mecz fest śpiychajom, to dziesiontki różańca sześć
zdrowasiek majom.

Wilchwiański ministrancie ucz sie robić przi budowie, bo kościoła nie
postawi żodyn zawalaty człowiek!

Ministrantancko niedola

Ministranty młode, wielko biyda majom
Rano wczas sie budzom, we kruchcie ziywajom

Klynczom przi ołtorzu aż kolana bolom
A inksi za balym po placu swawolom

Dzwoniom nie do rytmu, gongiym trocha cicho
Miyndzy mszami kożdy wartko dublik łyko

Różaniec na jesiyń, majowe śpiywani,
Dyć nie wszyscy majom we krwi w bala grani.

Kadzidło źle kadzi, spodki sie matłajom
Komża mo trzi fleki a na Odrze grajom.

Po kolyndzie chodzom, śniyg, mroz, niepogoda
W kropidle zamarzła i świyncono woda

Chneda przidzie wiosna to bala odkurzom
I turniej wygrajom jak już mszo odsłużom

Puchar dajom na szrank, bydom go glancować
Bo ministant nie śmi talyntow marnować!

Ewelina Galwas


Na urodziny Ks. Stanisława Czempki 14-11-2008



Jak Kapelon nom tu nastoł od łońskigo roku
To nie wiedzioł, że na Wilchwach nie czeko go pokoj
Dostoł piykny konsek pola z resztkami gulikow
Zarosnyty topolami z hołdami patykow.

Ni ma leko, trzeba zaroz zawinyć rynkowy
Coby na starym hasioku stanoł kościoł nowy
Kedy go zbuduje – nie wiy, ale muster biere
Z tego, co z niczego kiejsik stworzoł Jeruzalem

Niy samymu – z Boskom Łaskom i pomocom ludzi
Idzie kożde wielki plany do celu pokludzić
Toż na ta wielko robota zdrowio winszujymy
Rob coś zaczon a my wszyscy przeca pomogymy!

Jedni bydom wiyncy rzykać – a inksi murować
Cobyś kedyś u Wawrzyńca mog pofarorzować.
--
Ewelina Galwas




Wilchwiańskie rymowanki okołodożynkowe autorstwa Eweliny Galwas




Autostrada za płotym, na grubie sie uczom sztudynty
Wilchwy sie muszom szykować na zyskow kila i cynty!

Szumne zegrodki, w kwiotkach som skrzinki
Wilchwy świyntujom miejski dożynki

My już downo som w Europie, to sie o nie bój o nas chłopie!

Z wilchwiańskij kympy wołomy światu:
widać stond lepszy, niż z magistratu !

Kiś kapusta jabka susz
Nie dej gripie sie i już

Jak chcesz dopłaty z Unie dostować,
To sie Rolniku naucz ksiyngować!

Normy momy Europyjski
Jest żeś w normie to mosz szczynści
Masorze sie muszom głowić
jak z wymionczka szynka zrobić

Wilchwiański drobne pamponie
Chowiom kozy, krowy, konie.
Swojski jodło od nich jydz
bydziesz zdrowy choby rydz

Jysz cebula a tomaty toś je mondry i bogaty

Traktor poli biopaliwo
Smrodu w lufcie nie przibywo !

Wilchwiański gołymbie z tego dycko słynom,
Że tam, kaj polecom puchara nie minom!

My som szkolorze fest ekologiczne
Szanujymy zielone cuda roztoliczne
Zbiromy biksy, plastiki, papiory
Szporujymy i woda, ta co padze z gory.

Wilchwiańsko koza herbowo
Najzdrowsze mlyko dowo!

Bez rolnictwa przidom klynski
Jeść nom przidzie krupniok chiński!

Kleopatra to w Egipcie w oślim mlyku sie kompała
Bo po kozi mlyko z Wilchwow boroczka daleko miała

Wilchwiański kozy dycko rowno stojom
Nie postykniesz futrować, bo sie pyskiym dojom

Kto z normami unijnymi je na zicher obeznany
Tyn orze po polu w kołko i prości krziwe banany

Wilchwianioczki som zagonne
Dziynnie robiom pora dniowek
A kompotu na niedziela
nawarzom wom z opadowek

Ucz sie od małego robić i w zegrodce rzondki plyć
Do starości dotwiesz w zdrowiu no i bydziesz lepszy żyć

Kto ze swoigo gulika nachyto do butle biogazu
Tyn bydzie jak szejk bogaty i z mercedesym w garażu

Kozy noszom załośniczki jak jaki modne paniczki
I paszpoty majom swoi, łatwo Unia ich nie zdoi

Dziś obchodzimy

Dzień Ojca

Imieniny

Wandy, Zenona

myśl dnia
„Jeden ojciec znaczy więcej niż stu nauczycieli.”
George Herbert
czytanie

2 Krn 24, 17-25
Ps 89
Mt 6, 24-34
liturgia dnia

Księga Gości






Nasza Biblioteka

Strony Archiwum